7419-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Зуҳд ва қалб юмшатиш
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَرْعَرَةَ السَّامِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، - يَعْنِيَانِ الثَّقَفِيَّ - عَنْ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . بِمِثْلِهِ غَيْرَ أَنَّ فِي حَدِيثِ الثَّقَفِيِّ فَلَوْ كَانَ حَيًّا كَانَ هَذَا السَّكَكُ بِهِ عَيْبًا .
Менга Муҳаммад ибн ал-Мусанна ал-Аназий ва Иброҳим ибн Муҳаммад ибн Аръара ас-Сомий ривоят қилиб, иккови: бизга Абдулваҳҳоб — яъни Сақафийни назарда тутиб — Жаъфардан, у отасидан, у Жобирдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шунга ўхшашини ривоят қилди, бироқ Сақафийнинг ҳадисида: «Агар у тирик бўлганида бу кичик қулоқлилик унда айб бўларди», деб келди.