حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، - يَعْنِي ابْنَ بِلاَلٍ - عَنْ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِالسُّوقِ دَاخِلاً مِنْ بَعْضِ الْعَالِيَةِ وَالنَّاسُ كَنَفَتَهُ فَمَرَّ بِجَدْىٍ أَسَكَّ مَيِّتٍ فَتَنَاوَلَهُ فَأَخَذَ بِأُذُنِهِ ثُمَّ قَالَ " أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنَّ هَذَا لَهُ بِدِرْهَمٍ " . فَقَالُوا مَا نُحِبُّ أَنَّهُ لَنَا بِشَىْءٍ وَمَا نَصْنَعُ بِهِ قَالَ " أَتُحِبُّونَ أَنَّهُ لَكُمْ " . قَالُوا وَاللَّهِ لَوْ كَانَ حَيًّا كَانَ عَيْبًا فِيهِ لأَنَّهُ أَسَكُّ فَكَيْفَ وَهُوَ مَيِّتٌ فَقَالَ " فَوَاللَّهِ لَلدُّنْيَا أَهْوَنُ عَلَى اللَّهِ مِنْ هَذَا عَلَيْكُمْ " .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ибн Қаънаб ривоят қилди, бизга Сулаймон — яъни ибн Билол — Жаъфардан, у отасидан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Олия томонидан кириб келаётиб бозордан ўтдилар, одамлар атрофларида эди. Шунда у ўлик, кичик қулоқли бир улоқнинг ёнидан ўтдилар ва уни қўлига олиб қулоғидан ушладилар, сўнг: «Қайси бирингиз буни бир дирҳамга ўзиники бўлишини хоҳлайди?» дедилар. Улар: «Биз уни ҳеч нарсага ҳам ўзимизники бўлишини хоҳламаймиз, уни нима қиламиз?» дейишди. У: «Унинг сизники бўлишини хоҳлайсизларми?» деди. Улар: «Валлаҳи, агар у тирик бўлганида ҳам унда айб бўларди, чунки у кичик қулоқли, ҳолбуки у ўлик-ку?» дейишди. Шунда у: «Валлаҳи, дунё Аллаҳ ҳузурида бундан кўра кўпроқ хор (арзимас)дир, қанчалик бу сиз учун (арзимас бўлса)», дедилар.