7534-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Жаннат тавсифи китоби
وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، فِي قَوْلِهِ تَعَالَى { وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ} قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي وَلِيِّ الْيَتِيمِ أَنْ يُصِيبَ مِنْ مَالِهِ إِذَا كَانَ مُحْتَاجًا بِقَدْرِ مَالِهِ بِالْمَعْرُوفِ .
Яна бизга буни Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, бизга Ҳишом отасидан, у Оишадан, Аллаҳ таолонинг ‹Ким бой бўлса, (етим молидан) сақлансин, ким фақир бўлса, маъруф билан есин› деган сўзи ҳақида ривоят қилди. У (Оиша): «Бу етимнинг ҳомийси ҳақида нозил бўлди — агар у муҳтож бўлса, унинг молидан ўз молига яраша, маъруф билан олиши ҳақида», деди.