حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْكُوفَةِ فِي هَذِهِ الآيَةِ { وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ} فَرَحَلْتُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَسَأَلْتُهُ عَنْهَا فَقَالَ لَقَدْ أُنْزِلَتْ آخِرَ مَا أُنْزِلَ ثُمَّ مَا نَسَخَهَا شَىْءٌ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муоз Анбарий ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Муғийра ибн Нуъмондан, у Саъид ибн Жубайрдан ривоят қилди, у деди: Куфа аҳли ‹Ким бир мўминни қасддан ўлдирса, унинг жазоси жаҳаннамдир› деган бу оят ҳақида ихтилоф қилдилар. Шунда мен Ибн Аббос ҳузурига сафар қилиб, ундан у ҳақида сўрадим. У: «Бу оят нозил бўлган энг охиргилардан бўлиб нозил бўлди, сўнг уни ҳеч нарса насх қилмади», деди.