حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْكُوفَةِ فِي قَتْلِ الْمُؤْمِنِ، فَرَحَلْتُ فِيهِ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ، فَقَالَ نَزَلَتْ فِي آخِرِ مَا نَزَلَ وَلَمْ يَنْسَخْهَا شَىْءٌ.
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, у ал-Муғийра ибн ан-Нуъмондан, у Саид ибн Жубайрдан: У айтди: Куфа аҳли мўминни ўлдириш ҳақида ихтилоф қилди. Мен у ҳақда Ибн Аббоснинг олдига сафар қилдим. У деди: «У (оят) энг охирги нозил бўлганлардан нозил бўлди, уни ҳеч нарса бекор қилмади.»