أَخْبَرَنَا أَزْهَرُ بْنُ جَمِيلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ اخْتَلَفَ أَهْلُ الْكُوفَةِ فِي هَذِهِ الآيَةِ { وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا } فَرَحَلْتُ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ نَزَلَتْ فِي آخِرِ مَا أُنْزِلَتْ وَمَا نَسَخَهَا شَىْءٌ .
Бизга Азҳар ибн Жамил хабар бериб, деди: бизга Холид ибнул-Ҳорис ривоят қилди, деди: бизга Шуъба ривоят қилди, у ал-Муғира ибнун-Нуъмондан, у Саид ибн Жубайрдан (ривоят қилдики), у деди: Куфа аҳли шу оят: «Ким бир мўминни қасддан ўлдирса» (Нисо сураси, 93) ҳақида ихтилоф қилишди. Шунда мен Ибн Аббоснинг олдига сафар қилиб бордим ва ундан сўрадим. У: «Бу (оят) энг охирги нозил бўлганлардан бири сифатида нозил бўлган ва уни ҳеч нарса насх қилмаган,» деди.