حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَابْنُ نُمَيْرٍ جَمِيعًا عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، قَالَ أَبُو بَكْرٍ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، قَالَ كُنْتُ جَالِسًا مَعَ عَبْدِ اللَّهِ وَأَبِي مُوسَى فَقَالَ أَبُو مُوسَى يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ رَجُلاً أَجْنَبَ فَلَمْ يَجِدِ الْمَاءَ شَهْرًا كَيْفَ يَصْنَعُ بِالصَّلاَةِ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لاَ يَتَيَمَّمُ وَإِنْ لَمْ يَجِدِ الْمَاءَ شَهْرًا . فَقَالَ أَبُو مُوسَى فَكَيْفَ بِهَذِهِ الآيَةِ فِي سُورَةِ الْمَائِدَةِ { فَلَمْ تَجِدُوا مَاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا} فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَوْ رُخِّصَ لَهُمْ فِي هَذِهِ الآيَةِ - لأَوْشَكَ إِذَا بَرَدَ عَلَيْهِمُ الْمَاءُ أَنْ يَتَيَمَّمُوا بِالصَّعِيدِ . فَقَالَ أَبُو مُوسَى لِعَبْدِ اللَّهِ أَلَمْ تَسْمَعْ قَوْلَ عَمَّارٍ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَاجَةٍ فَأَجْنَبْتُ فَلَمْ أَجِدِ الْمَاءَ فَتَمَرَّغْتُ فِي الصَّعِيدِ كَمَا تَمَرَّغُ الدَّابَّةُ ثُمَّ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ أَنْ تَقُولَ بِيَدَيْكَ هَكَذَا " . ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدَيْهِ الأَرْضَ ضَرْبَةً وَاحِدَةً ثُمَّ مَسَحَ الشِّمَالَ عَلَى الْيَمِينِ وَظَاهِرَ كَفَّيْهِ وَوَجْهَهُ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ أَوَلَمْ تَرَ عُمَرَ لَمْ يَقْنَعْ بِقَوْلِ عَمَّارٍ
Шақиқ айтди: Мен Абдуллаҳ (ибн Масъуд) ва Абу Мусо билан ўтирган эдим. Абу Мусо: "Эй Абу Абдурраҳмон, айтиб бер-чи, агар бир киши жунуб бўлиб, бир ой сув топмаса — намоз билан нима қилади?" деди. Абдуллаҳ: "Таяммум қилмайди — гарчи бир ой сув топмаса (ҳам)" деди. Абу Мусо: "Бас Моида сурасидаги шу оят — «...сув топмасангиз, пок тупроқ билан таяммум қилинг» — қанай (бўлади)?" деди. Абдуллаҳ: "Агар уларга шу оятда рухсат берилса — эҳтимол уларга сув совуқ бўлганида, тупроқ билан таяммум қиладиган бўлиб қолар эдилар" деди. Абу Мусо Абдуллаҳга: "Амморнинг сўзини эшитмаганмисан? (У:) ‹Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени бир ҳожат (юмуш)да юборди; мен жунуб бўлдим ва сув топмадим; бас мен ҳайвон ағдарилгандек тупроқда ағдарилдим; кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб, буни унга зикр қилдим. У: «Сенга фақат қўлларинг билан шундай қилиш кифоя қилар эди» деди — кейин қўлларини ерга бир марта урди, кейин чап (қўлини) ўнг (қўли) устига ва кафтларининг устини ҳамда юзини маш қилди›" деди. Абдуллаҳ: "Умарни — Амморнинг сўзига қоне бўлмаганини — кўрмадингми?" деди.