819-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ҳайз китоби
وَحَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، قَالَ قَالَ أَبُو مُوسَى لِعَبْدِ اللَّهِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِقِصَّتِهِ نَحْوَ حَدِيثِ أَبِي مُعَاوِيَةَ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ أَنْ تَقُولَ هَكَذَا " . وَضَرَبَ بِيَدَيْهِ إِلَى الأَرْضِ فَنَفَضَ يَدَيْهِ فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ .
Шақиқ айтди: Абу Мусо Абдуллаҳга (шундай) деди — ва ҳадисни ўз қиссаси билан Абу Муовия ҳадиси наҳвида келтирди; фақат у: "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Сенга фақат шундай демоқ (қилиш) кифоя қилар эди› деди ва қўлларини ерга урди, кейин қўлларини қоқди, кейин юзини ва икки кафтини маш қилди" деди.