839-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Намоз китоби
وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ الْحَذَّاءُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ ذَكَرُوا أَنْ يُعْلِمُوا، وَقْتَ الصَّلاَةِ بِشَىْءٍ يَعْرِفُونَهُ فَذَكَرُوا أَنْ يُنَوِّرُوا نَارًا أَوْ يَضْرِبُوا نَاقُوسًا فَأُمِرَ بِلاَلٌ أَنْ يَشْفَعَ الأَذَانَ وَيُوتِرَ الإِقَامَةَ .
Анас ибн Молик айтди: Улар намоз вақтини ўзлари танийдиган бир нарса билан билдиришни зикр қилдилар (маслаҳат қилдилар); улар олов ёқиш ёки ноқус уриш ҳақида (гаплашди); бас Билолга азонни жуфтлаб айтишга ва иқоматни тоқ қилишга буюрилди.