895-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Намоз китоби
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ أَخْبَرَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ مُخْتَارِ بْنِ فُلْفُلٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ أَغْفَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِغْفَاءَةً . بِنَحْوِ حَدِيثِ ابْنِ مُسْهِرٍ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ " نَهْرٌ وَعَدَنِيهِ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فِي الْجَنَّةِ عَلَيْهِ حَوْضٌ " . وَلَمْ يَذْكُرْ " آنِيَتُهُ عَدَدُ النُّجُومِ " .
Мухтор ибн Фулфул айтди: Мен Анас ибн Моликни: "Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир оз мудради" деб айтаётган ҳолда эшитдим — Ибн Мушир ҳадиси наҳвида; фақат у: "бир дарё; Роббим — азза ва жалла — менга уни жаннатда ваъда қилган; унинг устида бир ҳавз" деди; ва "идишлари юлдузлар сони (чамаси)"ни зикр қилмади.