أَخْبَرَنَا نُوحُ بْنُ حَبِيبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ، قَالَ حَدَّثَنَا قُدَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَتْنِي جَسْرَةُ بِنْتُ دَجَاجَةَ، قَالَتْ سَمِعْتُ أَبَا ذَرٍّ، يَقُولُ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَصْبَحَ بِآيَةٍ وَالآيَةُ { إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ } .
Бизга Нуҳ ибн Ҳабиб хабар берди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ал-Қаттон ривоят қилди, у деди: бизга Қудома ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: менга Жасра бинт Дажожа ривоят қилди, у деди: «Мен Абу Зар (розияллаҳу анҳу)ни шундай деганини эшитдим: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тонгга қадар бир оятни (такрор ўқиб) қоим бўлдилар. У оят: «Агар уларни азобласанг, албатта улар Сенинг бандаларингдир; агар уларни мағфират қилсанг, албатта Сен — Азиз ва Ҳакимсан,» (деган оят эди). (Моида сураси, 118)»