أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، وَيَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ، جَعْفَرُ بْنُ أَبِي وَحْشِيَّةَ - وَهُوَ ابْنُ إِيَاسٍ - عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ { وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا } قَالَ نَزَلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُخْتَفٍ بِمَكَّةَ فَكَانَ إِذَا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ رَفَعَ صَوْتَهُ - وَقَالَ ابْنُ مَنِيعٍ يَجْهَرُ بِالْقُرْآنِ - وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ إِذَا سَمِعُوا صَوْتَهُ سَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم { وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ } أَىْ بِقِرَاءَتِكَ فَيَسْمَعُ الْمُشْرِكُونَ فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ { وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا } عَنْ أَصْحَابِكَ فَلاَ يَسْمَعُوا { وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً } .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ва Яъқуб ибн Иброҳим ад-Даврақий хабар бердилар, улар дедилар: бизга Ҳушайм ривоят қилди, у деди: бизга Абу Бишр Жаъфар ибн Абу Ваҳшийя — у ибн Иёс — ривоят қилди, Саид ибн Жубайрдан, у ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан, Аллаҳ азза ва жалланинг: «Намозингда (қироатингни) овозингни жуда кўтариб ўқима ва уни жуда пасайтириб (ҳам ўқима)» (деган каломи) ҳақида (ривоят қилдики), у деди: «Бу (оят) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Маккада (даъватларини) яширган пайтларида нозил бўлди. У ашобларига намоз ўқиб берганларида овозларини кўтарардилар — ибн Манииъ: Қуръанни жаҳр билан (овоз чиқариб) ўқирдилар, деди — мушриклар Унинг овозини эшитсалар, Қуръанни, уни нозил қилганни ва уни келтирганни сўкардилар. Шунда Аллаҳ азза ва жалла Набийсига (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Намозингда (қироатингни) овозингни жуда кўтариб ўқима,» — яъни қироатингни, токи мушриклар эшитиб, Қуръанни сўкмасинлар; «ва уни жуда пасайтириб (ҳам ўқима),» — ашобларингдан (пасайтирма), токи улар эшитмай қолмасинлар; «ва шу (иккиси) орасида бир йўл тут,» деди. (Исро сураси, 110)»