أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ قُدَامَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ الْحَارِثِ الْعُكْلِيِّ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ جَرِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُجَىٍّ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ كَانَ لِي مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَاعَةٌ آتِيهِ فِيهَا فَإِذَا أَتَيْتُهُ اسْتَأْذَنْتُ إِنْ وَجَدْتُهُ يُصَلِّي فَتَنَحْنَحَ دَخَلْتُ وَإِنْ وَجَدْتُهُ فَارِغًا أَذِنَ لِي .
Бизга Муҳаммад ибн Қудома хабар бериб, деди: бизга Жарир ривоят қилди, у ал-Муғирадан, у ал-Ҳорис ал-Уклийдан, у Абу Зуръа ибн Амр ибн Жарирдан (ривоят қилдики), у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Нужайй ривоят қилди, у Алидан (ривоят қилдики), у деди: «Менинг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)никига борадиган (махсус) бир вақтим бор эди. Унинг олдига келганимда изн сўрардим; агар уни намоз ўқиётган ҳолда кўрсам, у томоқ қирган пайтда кирардим, агар уни бўш ҳолда топсам, менга изн берарди.»