أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَبُو عُبَيْدِ اللَّهِ الْمَخْزُومِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، وَمَنْصُورٌ، عَنْ شَقِيقِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ كُنَّا نَقُولُ فِي الصَّلاَةِ قَبْلَ أَنْ يُفْرَضَ التَّشَهُّدُ السَّلاَمُ عَلَى اللَّهِ السَّلاَمُ عَلَى جِبْرِيلَ وَمِيكَائِيلَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُولُوا هَكَذَا فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ هُوَ السَّلاَمُ وَلَكِنْ قُولُوا التَّحِيَّاتُ لِلَّهِ وَالصَّلَوَاتُ وَالطَّيِّبَاتُ السَّلاَمُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ السَّلاَمُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِينَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ " .
Бизга Саид ибн Абдурраҳмон Абу Убайдуллаҳ ал-Махзумий хабар бериб, деди: бизга Суфён, ал-Аъмаш ва Мансурдан, улар Шақиқ ибн Саламадан, у Ибн Масъуддан (ривоят қилди). У деди: «Ташаҳҳуд фарз қилинишидан олдин биз намозда: «Аллаҳга салом бўлсин, Жибрил ва Микоилга салом бўлсин,» дер эдик. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бундай деманглар, чунки Аллаҳ, азза ва жалла, Саломнинг Ўзидир. Балки: Ат-таҳийяту лиллаҳи вас-салавоту ват-тоййибот, ас-саламу алайка айюҳан-Набийю ва раҳматуллаҳи ва баракатуҳу, ас-саламу алайна ва ала ибадиллаҳис-солиҳин, ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу (Барча таъзимлар, намозлар ва пок сўзлар Аллаҳга хосдир. Сизга салом бўлсин, эй Набий, ҳамда Аллаҳнинг раҳмати ва баракотлари. Бизга ва Аллаҳнинг солиҳ бандаларига салом бўлсин. Гувоҳлик бераманки, Аллаҳдан ўзга (ҳақ) маъбуд йўқ ва гувоҳлик бераманки, Муҳаммад Унинг бандаси ва расулидир) — деб айтинг,» дедилар.»