أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَفْصِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ النَّيْسَابُورِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ، - يَعْنِي ابْنَ طَهْمَانَ - عَنِ الْحَجَّاجِ بْنِ الْحَجَّاجِ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ أَبِي عَلْقَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ سَبَّحَ فِي دُبُرِ صَلاَةِ الْغَدَاةِ مِائَةَ تَسْبِيحَةٍ وَهَلَّلَ مِائَةَ تَهْلِيلَةٍ غُفِرَتْ لَهُ ذُنُوبُهُ وَلَوْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳафс ибн Абдуллаҳ ан-Найсобурий хабар берди, у деди: менга отам ривоят қилди, у деди: менга Иброҳим — яъни ибн Таҳмон — ривоят қилди, ал-Ҳажжож ибн ал-Ҳажжождан, у Абуз-Зубайрдан, у Абу Алқамадан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бомдод намозининг ортидан юз марта тасбеҳ айтса (Субҳаналлаҳ деса) ва юз марта таҳлил айтса (Ло илаҳа иллаллаҳ деса), унинг гуноҳлари, гарчи денгиз кўпиклича бўлса-да, кечирилади,» дедилар.