أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي دَاوُدُ بْنُ الْحُصَيْنِ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ مَا كَانَتْ صَلاَةُ الْخَوْفِ إِلاَّ سَجْدَتَيْنِ كَصَلاَةِ أَحْرَاسِكُمْ هَؤُلاَءِ الْيَوْمَ خَلْفَ أَئِمَّتِكُمْ هَؤُلاَءِ إِلاَّ أَنَّهَا كَانَتْ عُقَبًا قَامَتْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ وَهُمْ جَمِيعًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَسَجَدَتْ مَعَهُ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ ثُمَّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَامُوا مَعَهُ جَمِيعًا ثُمَّ رَكَعَ وَرَكَعُوا مَعَهُ جَمِيعًا ثُمَّ سَجَدَ فَسَجَدَ مَعَهُ الَّذِينَ كَانُوا قِيَامًا أَوَّلَ مَرَّةٍ فَلَمَّا جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالَّذِينَ سَجَدُوا مَعَهُ فِي آخِرِ صَلاَتِهِمْ سَجَدَ الَّذِينَ كَانُوا قِيَامًا لأَنْفُسِهِمْ ثُمَّ جَلَسُوا فَجَمَعَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالتَّسْلِيمِ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саъд ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга амаким ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, Ибн Ишоқдан, у деди: менга Довуд ибн ал-Ҳусайн ривоят қилди, Икримадан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: «Хавф намози икки саждадан (ракаатдан) иборат бўларди, худди бугун сизнинг мана шу имомларингиз ортидаги қўриқчиларингизнинг намози каби, фақат у навбатма-навбат бўларди: улардан бир гуруҳ турарди — ҳолбуки уларнинг ҳаммаси Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга эди — улардан бир гуруҳ у билан сажда қиларди. Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) турди ва улар ҳаммалари у билан туришди, сўнг у руку қилди ва улар ҳаммалари у билан руку қилдилар, сўнг у сажда қилди ва у билан биринчи марта тик турган кишилар сажда қилдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва у билан сажда қилганлар намозларининг охирида ўтиргач, тик турган кишилар ўзлари учун сажда қилдилар, сўнг ўтирдилар, шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни салом билан жамлади.»