أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ مَعْمَرٍ، وَالأَوْزَاعِيِّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ كَعْبٍ الأَسْلَمِيِّ، قَالَ كُنْتُ أَبِيتُ عِنْدَ حُجْرَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكُنْتُ أَسْمَعُهُ إِذَا قَامَ مِنَ اللَّيْلِ يَقُولُ " سُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ " . الْهَوِيَّ ثُمَّ يَقُولُ " سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ " . الْهَوِيَّ .
Бизга Сувайд ибн Наср хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ хабар берди, Маъмар ва ал-Авзоийдан, улар Яҳё ибн Абу Касирдан, у Абу Саламадан, у Рабиа ибн Каъб ал-Асламийдан (ривоят қилдики), у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳужраси ёнида тунардим ва у кечаси қоим бўлганида унинг узоқ вақт: «Субҳаналлаҳи Раббил-оламин» (Оламлар Рабби Аллаҳ покдир) деётганини, сўнг узоқ вақт: «Субҳаналлаҳи ва биҳамдиҳ» (Аллаҳ покдир ва Унга ҳамд) деётганини эшитардим.