أَخْبَرَنَا هَنَّادٌ، عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، دَخَلَتْ يَهُودِيَّةٌ عَلَيْهَا فَاسْتَوْهَبَتْهَا شَيْئًا فَوَهَبَتْ لَهَا عَائِشَةُ فَقَالَتْ أَجَارَكِ اللَّهُ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ . قَالَتْ عَائِشَةُ فَوَقَعَ فِي نَفْسِي مِنْ ذَلِكَ حَتَّى جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " إِنَّهُمْ لَيُعَذَّبُونَ فِي قُبُورِهِمْ عَذَابًا تَسْمَعُهُ الْبَهَائِمُ " .
Бизга Ҳаннод хабар берди, у Абу Муовиядан, у ал-Аъмашдан, у Шақиқдан, у Масруқдан, у Ойша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), унинг ҳузурига яҳудий бир аёл кириб, ундан бирор нарса ҳадя сўради. Ойша унга (нарса) ҳадя қилди. Шунда у (аёл): «Аллаҳ сени қабр азобидан сақласин,» деди. Ойша деди: Бу (гап) кўнглимга (шубҳа солиб) тушди, ҳатто Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келганларида буни уларга зикр қилдим. Шунда у: «Албатта, улар қабрларида ҳайвонлар (ҳам) эшитадиган азоб билан азобланадилар,» дедилар.