أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، وَمَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مَيْسَرَةَ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هِلاَلٍ الثَّقَفِيِّ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ كِدْتُ أُقْتَلُ بَعْدَكَ فِي عَنَاقٍ أَوْ شَاةٍ مِنَ الصَّدَقَةِ . فَقَالَ " لَوْلاَ أَنَّهَا تُعْطَى فُقَرَاءَ الْمُهَاجِرِينَ مَا أَخَذْتُهَا " .
Бизга Амр ибн Мансур ва Маҳмуд ибн Ғайлон хабар берди, иккаласи деди: бизга Абу Нуайм ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Иброҳим ибн Майсарадан, у Усмон ибн Абдуллаҳ ибнул-Асваддан, у Абдуллаҳ ибн Ҳилол ас-Сақафийдан ривоят қилдики, у деди: бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди-да: «Сиздан кейин садақа (закот) молидан бир улоқ ёки қўй (улуши) деб ўлдирилишимга оз қолди,» деди. Шунда у: «Агар у (мол) муҳожирларнинг фақирларига берилмаганида, мен уни олмас эдим,» дедилар.