أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ قَيْسٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عِيَاضٌ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ كُنَّا نُخْرِجُ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ أَوْ تَمْرٍ أَوْ زَبِيبٍ أَوْ أَقِطٍ فَلَمْ نَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى كَانَ فِي عَهْدِ مُعَاوِيَةَ قَالَ مَا أَرَى مُدَّيْنِ مِنْ سَمْرَاءِ الشَّامِ إِلاَّ تَعْدِلُ صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ .
Бизга Амр ибн Али хабар бериб, деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Довуд ибн Қайс ривоят қилди, у деди: бизга Иёз, Абу Саид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди, у деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонларида бир сў арпа ёки хурмо, ёки майиз, ёки қурут чиқарардик ва шу ҳолатда давом этдик, токи Муовия замонида (у): Мен Шом буғдойидан икки мудни фақат бир сў арпага тенг деб кўраман, дегунига қадар.»