أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، وَالْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ، قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ، عَنْ عُمَيْرِ بْنِ سَلَمَةَ الضَّمْرِيِّ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ عَنِ الْبَهْزِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يُرِيدُ مَكَّةَ وَهُوَ مُحْرِمٌ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالرَّوْحَاءِ إِذَا حِمَارُ وَحْشٍ عَقِيرٌ فَذُكِرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " دَعُوهُ فَإِنَّهُ يُوشِكُ أَنْ يَأْتِيَ صَاحِبُهُ " . فَجَاءَ الْبَهْزِيُّ وَهُوَ صَاحِبُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَأْنَكُمْ بِهَذَا الْحِمَارِ . فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَبَا بَكْرٍ فَقَسَّمَهُ بَيْنَ الرِّفَاقِ ثُمَّ مَضَى حَتَّى إِذَا كَانَ بِالأُثَايَةِ بَيْنَ الرُّوَيْثَةِ وَالْعَرْجِ إِذَا ظَبْىٌ حَاقِفٌ فِي ظِلٍّ وَفِيهِ سَهْمٌ فَزَعَمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ رَجُلاً يَقِفُ عِنْدَهُ لاَ يُرِيبُهُ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ حَتَّى يُجَاوِزَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Салама ва ал-Ҳорис ибн Мискин — унга ўқиб берилганда, мен эшитиб турардим; матн уникидир — Ибн ал-Қосимдан хабар бердилар. У деди: менга Молик Яҳё ибн Саиддан ривоят қилди, у деди: менга Муҳаммад ибн Иброҳим ибн ал-Ҳорис Исо ибн Талҳадан, у Умайр ибн Салама аз-Замрийдан хабар бердики, у ал-Баҳзийдан хабар берди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иҳромда Маккага қараб йўлга чиқдилар. Ар-Равҳо (деган жой)га етганларида, мана, отиб йиқитилган бир ёввойи эшак (турарди). Бу Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га айтилди. У: «Уни қўйинг, чунки яқинда унинг эгаси келиб қолади,» дедилар. Сўнг унинг эгаси ал-Баҳзий Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди ва: «Ё Расулуллаҳ! Бу эшак ҳақида сизлар билганингизни қилинг (яъни ундан фойдаланинг),» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абу Бакрга буюрдилар, у эса уни ҳамроҳлар ўртасида бўлиб берди. Сўнг (Расулуллаҳ) йўлда давом этдилар. Ар-Рувайса билан ал-Арж орасидаги ал-Усояга етганларида, мана, сояда ўқни эб ётган (жароҳатланган) бир оҳу (турарди). У (рови) гумон қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кишига, одамлардан ҳеч ким уни (оҳуни) безовта қилмаслиги учун, ҳамма ўтиб кетгунча унинг ёнида туришни буюрдилар.