أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ نَافِعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا بَهْزٌ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَارٌ فَارِسِيٌّ طَيِّبُ الْمَرَقَةِ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ وَعِنْدَهُ عَائِشَةُ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ بِيَدِهِ أَنْ تَعَالَ وَأَوْمَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى عَائِشَةَ أَىْ وَهَذِهِ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ الآخَرُ هَكَذَا بِيَدِهِ أَنْ لاَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا .
Бизга Абу Бакр ибн Нофеъ хабар берди, у деди: бизга Баҳз ривоят қилди, у деди: бизга Ҳаммод ибн Салама ривоят қилди, у деди: бизга Собит ривоят қилди, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг форсий бир қўшниси бор эди, у шўрвасини чиройли (мазали) қиларди. У бир куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди, ҳузурларида Оиша бор эди. У қўли билан: «Юр (меҳмонга)» деб ишора қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Оишага ишора қилиб: «Бу ҳам (келсинми)?» дедилар. Ҳалиги (форсий) қўли билан: «Йўқ», деб икки ёки уч марта шундай ишора қилди.