أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَزْهَرُ السَّمَّانُ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ عُمَرَ، أَصَابَ أَرْضًا بِخَيْبَرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَأْمِرُهُ فِي ذَلِكَ فَقَالَ " إِنْ شِئْتَ حَبَّسْتَ أَصْلَهَا وَتَصَدَّقْتَ بِهَا " . فَحَبَّسَ أَصْلَهَا أَنْ لاَ تُبَاعَ وَ لاَ تُوهَبَ وَلاَ تُورَثَ فَتَصَدَّقَ بِهَا عَلَى الْفُقَرَاءِ وَالْقُرْبَى وَالرِّقَابِ وَفِي الْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَالضَّيْفِ لاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ أَوْ يُطْعِمَ صَدِيقَهُ غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ فِيهِ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Азҳар ас-Саммон ривоят қилди, у Ибн Авндан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан (ривоят қилдики), Умар Хайбардан бир ерга эга бўлди, сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига шу ҳақида маслаҳат сўраб келди. У: «Агар хоҳласанг, унинг аслини ушлаб қол ва уни садақа қилиб бер,» дедилар. Шунда у унинг аслини сотилмаслиги, ҳадя қилинмаслиги ва мерос қолдирилмаслиги шартида ушлаб қолди-да, уни фақирларга, қариндошларга, қул озод қилишга, мискинларга, йўловчига ва меҳмонга садақа қилди. Уни бошқарувчи кишига ундан маъруф билан — мол тўпламаган ҳолда — ейиш ёки дўстига едириш гуноҳ эмас.