أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَرْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، أَنَّ أَبَاهُ، نَحَلَهُ نُحْلاً فَقَالَتْ لَهُ أُمُّهُ أَشْهِدِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَلَى مَا نَحَلْتَ ابْنِي . فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ فَكَرِهَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَشْهَدَ لَهُ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳарб хабар берди, у деди: бизга Абу Муовия ривоят қилди, Ҳишомдан, у отасидан, у Нуъмон ибн Башир (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилишича), унинг отаси унга бир ҳадя берди. Онаси унга: «Менинг ўғлимга ҳадя қилган нарсангга Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни шоҳид қилдир,» деди. Шунда у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдиларига келиб, буни унга айтди. Аммо Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга шоҳид бўлишни ёқтирмадилар.