أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ دِينَارٍ، عَنِ الْوَلِيدِ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ نَفَرًا، مِنْ عُكْلٍ قَدِمُوا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَأْتُوا إِبِلَ الصَّدَقَةِ فَيَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا فَفَعَلُوا فَقَتَلُوا رَاعِيَهَا وَاسْتَاقُوهَا فَبَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي طَلَبِهِمْ - قَالَ - فَأُتِيَ بِهِمْ فَقَطَّعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ وَسَمَّرَ أَعْيُنَهُمْ وَلَمْ يَحْسِمْهُمْ وَتَرَكَهُمْ حَتَّى مَاتُوا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ } الآيَةَ .
Менга Амр ибн Усмон ибн Саид ибн Касир ибн Динор хабар бериб, у Валиддан, у ал-Авзоийдан, у Яҳёдан, у Абу Қилобадан, у Анасдан (ривоят қилиб): Уклилик бир гуруҳ Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузурларига келди ва Мадина уларга (ҳавоси) ёқмади. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга садақа туялари олдига бориб, уларнинг сийдиклари ва сутларидан ичишни буюрдилар. Улар шундай қилдилар, сўнг туяларнинг чўпонини ўлдирдилар ва туяларни ҳайдаб кетдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни қидириб (одам) юбордилар. У деди: Улар келтирилди ва У уларнинг қўл ва оёқларини кесди, кўзларига (қиздирилган темир) мих босди, қонларини тўхтатмади (куйдирмади) ва уларни ўлгунча тарк этди. Шунда Аллаҳ азза ва жалла: «Аллаҳ ва Унинг Расулига қарши уруш қиладиганларнинг жазоси шудир...» деган оятни нозил қилди (Моида сураси, 33).