أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي عَمَّارٍ، قَالَ سَأَلْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنِ الضَّبُعِ، فَأَمَرَنِي بِأَكْلِهَا فَقُلْتُ أَصَيْدٌ هِيَ قَالَ نَعَمْ . قُلْتُ أَسَمِعْتَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ نَعَمْ .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, у деди: менга Ибн Журайж ривоят қилди, Абдуллаҳ ибн Убайд ибн Умайдан, у Ибн Аби Аммордан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Жобир ибн Абдуллаҳдан сиртлон ҳақида сўрадим, у менга уни ейишни амр қилди. Мен: «У ов (қилинадиган ҳайвон)ми?» дедим. У: «Ҳа,» деди. Мен: «Буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганмисан?» дедим. У: «Ҳа,» деди.»