أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حِبَّانُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ حَيْوَةَ بْنِ شُرَيْحٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَيَّاشُ بْنُ عَبَّاسٍ الْقِتْبَانِيُّ، عَنْ أَبِي الْحُصَيْنِ الْحِمْيَرِيِّ، أَنَّهُ كَانَ هُوَ وَصَاحِبٌ لَهُ يَلْزَمَانِ أَبَا رَيْحَانَةَ يَتَعَلَّمَانِ مِنْهُ خَيْرًا قَالَ فَحَضَرَ صَاحِبِي يَوْمًا فَأَخْبَرَنِي صَاحِبِي أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا رَيْحَانَةَ يَقُولُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَرَّمَ الْوَشْرَ وَالْوَشْمَ وَالنَّتْفَ .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим хабар бериб, деди: бизга Ҳиббон ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ривоят қилди, у Ҳайва ибн Шурайҳдан (ривоят қилиб), у деди: менга Айёш ибн Аббос ал-Қитбоний ривоят қилди, у Абул-Ҳусайн ал-Ҳимярийдан (ривоят қилдики), у ва унинг бир дўсти яхшиликни ўрганиш учун Абу Райҳонанинг хизматида бўлиб турардилар. У деди: бир куни дўстим (Абу Райҳонанинг олдига) ҳозир бўлди, сўнг дўстим менга хабар бериб айтдики, у Абу Райҳонанинг шундай деганини эшитган: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тиш парчалашни (сийраклатишни), бадан-нақш (тату) қуйишни ва (юз тукини) юлишни ҳаром қилдилар.