أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ، قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ رَاشِدٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ، عَنْ أَبِي ثَعْلَبَةَ الْخُشَنِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَبْصَرَ فِي يَدِهِ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ فَجَعَلَ يَقْرَعُهُ بِقَضِيبٍ مَعَهُ فَلَمَّا غَفَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَلْقَاهُ قَالَ " مَا أُرَانَا إِلاَّ قَدْ أَوْجَعْنَاكَ وَأَغْرَمْنَاكَ " . خَالَفَهُ يُونُسُ رَوَاهُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ مُرْسَلاً .
Бизга Амр ибн Мансур хабар бериб, деди: бизга Аффон ривоят қилди, у деди: бизга Вуҳайб ривоят қилди, Нуъмон ибн Рошиддан, у Зуҳрийдан, у Ато ибн Язиддан, у Абу Саълаба ал-Хушанийдан (ривоят қилдики): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг қўлида олтиндан (ясалган) узукни кўриб қолдилар, сўнг ўзлари билан бўлган таёқча билан уни ура бошладилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ғафлатда қолганларида (эътибордан четга қаратганларида), у (киши) уни улоқтириб юборди. У: «Бизнинг кўрганимиз шуки, биз сени оғритдик ва сени зарар кўрсатдик,» дедилар. Бунга Юнус мухолиф бўлди; у буни Зуҳрийдан, у Абу Идрисдан мурсал тарзда ривоят қилди.