أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ، قَالَ حَدَّثَنِي سَيَّارُ بْنُ سَلاَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي بَرْزَةَ فَسَأَلَهُ أَبِي كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ قَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ وَكَانَ يُصَلِّي الْعَصْرَ حِينَ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى رَحْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ يُؤَخِّرَ الْعِشَاءَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الْعَتَمَةَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ الرَّجُلُ جَلِيسَهُ وَكَانَ يَقْرَأُ بِالسِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Авф ривоят қилди, у деди: менга Сайёр ибн Салама ривоят қилди, у деди: мен Абу Барзанинг олдига кирдим, отам ундан: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фарз намозини қандай ўқир эдилар?» деб сўради. У деди: У сиз «ал-Увло» (биринчи) деб атайдиганингиз пешин (намози)ни қуёш оғганда ўқир эдилар; асрни эса биримиз Мадинанинг энг чекка жойидаги уйига, қуёш тирик (ёрқин) ҳолида қайтиб бора оладиган (пайтда) ўқир эдилар. Мағриб ҳақида нима деганини унутдим. У хуфтонни — сиз уни «ал-Атама» деб атайсиз — кечиктиришни яхши кўрар эдилар, ундан олдин ухлашни ва ундан кейин гаплашишни ёмон кўрар эдилар. Бомдод намозидан эса киши ёнидаги (ҳамсуҳбатини) танийдиган (пайт) бўлганда қайтар (тугатар) эдилар ва (унда) олтмишдан юзгача (оят) ўқир эдилар.