أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عَوْفٍ، عَنْ سَيَّارِ بْنِ سَلاَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَأَبِي، عَلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ فَقَالَ لَهُ أَبِي أَخْبِرْنَا كَيْفَ، كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ قَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ وَكَانَ يُصَلِّي الْعَصْرَ ثُمَّ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى رَحْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ قَالَ وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ قَالَ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ تُؤَخَّرَ صَلاَةُ الْعِشَاءِ الَّتِي تَدْعُونَهَا الْعَتَمَةَ قَالَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ الرَّجُلُ جَلِيسَهُ وَكَانَ يَقْرَأُ بِالسِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ .
Бизга Сувайд ибн Наср хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ хабар берди, Авфдан, у Сайёр ибн Саламадан (ривоят қилиб), у деди: мен ва отам Абу Барзат ал-Асламийнинг олдига кирдик. Отам унга: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фарз намозини қандай ўқир эдилар, бизга хабар беринг,» деди. У деди: У сиз «ал-Увло» (биринчи) деб атайдиганингиз пешин (намози)ни қуёш оғганда ўқир эдилар; асрни эса шундай (вақтда ўқир эдиларки), сўнг биримиз Мадинанинг энг чекка жойидаги уйига, қуёш тирик (ёрқин) ҳолида қайтиб борарди. У деди: Мағриб ҳақида нима деганини унутдим. У деди: У сиз «ал-Атама» деб атайдиганингиз хуфтон намозини кечиктиришни яхши кўрар эдилар. У деди: Ундан олдин ухлашни ва ундан кейин гаплашишни ёмон кўрар эдилар. Бомдод намозидан эса киши ёнидаги (ҳамсуҳбатини) танийдиган (пайт) бўлганда қайтар (тугатар) эдилар ва олтмишдан юзгача (оят) ўқир эдилар.