أَخْبَرَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ، وَيُوسُفُ بْنُ سَعِيدٍ، - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالاَ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ قُلْتُ لِعَطَاءٍ أَىُّ حِينٍ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أُصَلِّيَ الْعَتَمَةَ إِمَامًا أَوْ خِلْوًا قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُ أَعْتَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ بِالْعَتَمَةِ حَتَّى رَقَدَ النَّاسُ وَاسْتَيْقَظُوا وَرَقَدُوا وَاسْتَيْقَظُوا فَقَامَ عُمَرُ فَقَالَ الصَّلاَةَ الصَّلاَةَ قَالَ عَطَاءٌ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ خَرَجَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ الآنَ يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً وَاضِعًا يَدَهُ عَلَى شِقِّ رَأْسِهِ قَالَ وَأَشَارَ فَاسْتَثْبَتُّ عَطَاءً كَيْفَ وَضَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ عَلَى رَأْسِهِ فَأَوْمَأَ إِلَىَّ كَمَا أَشَارَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَبَدَّدَ لِي عَطَاءٌ بَيْنَ أَصَابِعِهِ بِشَىْءٍ مِنْ تَبْدِيدٍ ثُمَّ وَضَعَهَا فَانْتَهَى أَطْرَافُ أَصَابِعِهِ إِلَى مُقَدَّمِ الرَّأْسِ ثُمَّ ضَمَّهَا يَمُرُّ بِهَا كَذَلِكَ عَلَى الرَّأْسِ حَتَّى مَسَّتْ إِبْهَامَاهُ طَرَفَ الأُذُنِ مِمَّا يَلِي الْوَجْهَ ثُمَّ عَلَى الصَّدْغِ وَنَاحِيَةِ الْجَبِينِ لاَ يَقْصُرُ وَلاَ يَبْطُشُ شَيْئًا إِلاَّ كَذَلِكَ ثُمَّ قَالَ " لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لأَمَرْتُهُمْ أَنْ لاَ يُصَلُّوهَا إِلاَّ هَكَذَا " .
Менга Иброҳим ибн ал-Ҳасан ва Юсуф ибн Саид хабар берди — лафз уники (Юсуфники) — иккаласи деди: бизга Ҳажжож ривоят қилди, Ибн Журайждан, у деди: мен Атўга: «Хуфтонни қайси пайтда ўқишимни — имом бўлиб ёки ёлғиз ўзим — яхши кўрасиз?» дедим. У деди: Мен Ибн Аббосни шундай деганини эшитдим: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кечаси хуфтонни шундай кечиктирдиларки, одамлар ухлаб, уйғониб, яна ухлаб, яна уйғонишди. Шунда Умар туриб: «Намоз, намоз!» деди. Ато деди: Ибн Аббос деди: «Аллаҳнинг Набийси (соллаллаҳу алайҳи васаллам) чиқдилар, гўё мен ҳозир ҳам у кишини кўриб турибман — бошларидан сув томиб, қўлларини бошларининг ён томонига қўйиб турардилар.» (Ибн Аббос) деди: У (Набий) ишора қилдилар. Мен Атўдан: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини бошларига қандай қўйган эдилар?» деб аниқлаштирдим. У менга Ибн Аббос ишора қилганидек ишора қилди: Ато бармоқларини бир оз очиб, сўнг уларни қўйди, бармоқларининг учлари бошнинг олди қисмига етди, сўнг уларни жамлаб, шу зайлда бош устидан юрғазди, ҳатто бош бармоқлари юзга яқин бўлган қулоқ четига тегди, сўнг чаккага ва пешона томонига (етди); ҳеч нарсани шундан бошқача қисқартирмасдан ва шошмасдан. Сўнг (Набий) дедилар: «Агар умматимга машаққат келтирмаслигимни (билганимда), уларга бу намозни фақат шу (вақтда) ўқишни буюрардим.»