أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ الْمَكِّيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، وَعَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ أَخَّرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْعِشَاءَ ذَاتَ لَيْلَةٍ حَتَّى ذَهَبَ مِنَ اللَّيْلِ فَقَامَ عُمَرُ - رضى الله عنه - فَنَادَى الصَّلاَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ رَقَدَ النِّسَاءُ وَالْوِلْدَانُ . فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْمَاءُ يَقْطُرُ مِنْ رَأْسِهِ وَهُوَ يَقُولُ " إِنَّهُ الْوَقْتُ لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي " .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур ал-Маккий хабар берди, у деди: бизга Суфён ривоят қилди, Амрдан, у Атўдан, у Ибн Аббосдан; ва Ибн Журайждан, у Атўдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилиб), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кечаси хуфтонни шундай кечиктирдиларки, туннинг (бир қисми) ўтиб кетди. Шунда Умар (розияллаҳу анҳу) туриб: «Намоз, эй Расулуллаҳ! Аёллар ва болалар ухлаб қолдилар,» деб чақирди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бошларидан сув томиб турган ҳолда чиқдилар ва: «Агар умматимга машаққат келтирмаслигимни (билганимда, бу вақт) ҳақиқатан ҳам (энг яхши) вақт эди,» дедилар.