أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْخَلِيلِ، قَالَ حَدَّثَنَا مَرْوَانُ، - هُوَ ابْنُ مُعَاوِيَةَ - عَنْ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ مُسْلِمٍ الْفَزَارِيِّ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " اللَّهُمَّ " . فَذَكَرَ الدُّعَاءَ وَقَالَ فِي آخِرِهِ " أَعُوذُ بِكَ أَنْ أُغْتَالَ مِنْ تَحْتِي " . يَعْنِي بِذَلِكَ الْخَسْفَ .
Бизга Муҳаммад ибнул-Халил хабар берди, у деди: бизга Марвон — у Ибн Муовия — ривоят қилди, Алий ибн Абдулазиздан, у Убода ибн Муслим ал-Фазорийдан, у Жубайр ибн Абу Сулаймондан, у Ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳумма (Эй Аллаҳ),» деб дуони зикр қилдилар ва охирида: «Аъузу бика ан уғтала мин таҳти (Остимдан ер ютиб ҳалок бўлишимдан Сенга сиғинаман),» дедилар. Бу билан ер ютилишини назарда тутдилар.