أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْعَالِيَةِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ سَمِعْتُ غَيْرَ، وَاحِدٍ، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ عُمَرُ - وَكَانَ مِنْ أَحَبِّهِمْ إِلَىَّ - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الصَّلاَةِ بَعْدَ الْفَجْرِ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَعَنِ الصَّلاَةِ بَعْدَ الْعَصْرِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ хабар бериб деди: бизга Ҳушайм ривоят қилди, у деди: бизга Мансур хабар берди, Қатодадан, у деди: бизга Абул-Олия ривоят қилди, Ибн Аббосдан, у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан бир нечтасидан эшитдим, улар орасида Умар ҳам бор эди — у менга улардан энг суюклиси эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) фажрдан кейин то қуёш чиққунига қадар намоз ўқишдан ва асрдан кейин то қуёш ботгунига қадар намоз ўқишдан қайтардилар.