أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، وَلَيْسَ، بِالنَّهْدِيِّ أَنَّ أُمَّ الْفَضْلِ، أَرْسَلَتْ إِلَى أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ تَسْأَلُهُ عَنْ نَبِيذِ الْجَرِّ فَحَدَّثَهَا عَنِ النَّضْرِ ابْنِهِ أَنَّهُ كَانَ يُنْبَذُ فِي جَرٍّ يُنْبَذُ غُدْوَةً وَيَشْرَبُهُ عَشِيَّةً .
Бизга Сувайд хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ Сулаймон ат-Таймийдан, у Абу Усмондан — у ан-Наҳдий эмас — хабар бердики, Уммул-Фазл Анас ибн Моликнинг олдига киши юбориб, ундан сопол идишдаги (жаррадаги) набиз ҳақида сўради. У унга ўғли ан-Назр ҳақида (хабар бериб) айтдики, у учун сопол идишда набиз тайёрланар эди: эрталаб тайёрланиб, кечқурун ичилар эди.