وَقَدْ رَوَى هَذَا الْحَدِيثَ ابْنُ لَهِيعَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، عَنْ أَبِي قَتَادَةَ، أَنَّهُ رَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَبُولُ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ . حَدَّثَنَا بِذَلِكَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ . وَحَدِيثُ جَابِرٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ لَهِيعَةَ . وَابْنُ لَهِيعَةَ ضَعِيفٌ عِنْدَ أَهْلِ الْحَدِيثِ ضَعَّفَهُ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ وَغَيْرُهُ مِنْ قِبَلِ حِفْظِهِ .
Бу ҳадисни Ибн Лаҳиа ҳам Абуз-Зубайрдан, у Жобирдан, у Абу Қатодадан ривоят қилган: у (Абу Қатода) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қиблага юзланган ҳолда кичик ҳожат чиқараётиб кўрган. Буни бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга Ибн Лаҳиа ривоят қилди. Жобирнинг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (қилган) ҳадиси Ибн Лаҳианинг ҳадисидан саҳиҳроқдир. Ибн Лаҳиа ҳадис аҳли наздида заиф ровидир; уни Яҳё ибн Саид ал-Қаттон ва бошқалар ёдлаш қуввати жиҳатидан заиф санаганлар.