110-ҳадисСунани Термизий · Таҳорат китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ، قَالَ إِنَّمَا كَانَ الْمَاءُ مِنَ الْمَاءِ رُخْصَةً فِي أَوَّلِ الإِسْلاَمِ ثُمَّ نُهِيَ عَنْهَا .
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибнул-Муборак ривоят қилди, бизга Юнус ибн Язид хабар берди, у Зуҳрийдан, у Саҳл ибн Саъддан, у Убай ибн Каъб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Сув (ғусл фақат) сувдан (маний чиқишидан вожиб)» дегани Исломнинг бошида (берилган) рухсат эди, кейин эса ундан қайтарилди (мансух қилинди).