حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ ضَحَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِكَبْشٍ أَقْرَنَ فَحِيلٍ يَأْكُلُ فِي سَوَادٍ وَيَمْشِي فِي سَوَادٍ وَيَنْظُرُ فِي سَوَادٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ .
Бизга Абу Саид ал-Ашажж ривоят қилди, у деди: бизга Ҳафс ибн Ғиёс ривоят қилди, Жаъфар ибн Муҳаммаддан, у отасидан, у Абу Саид ал-Худрий (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шохли, сермушак (наслдор) бир қўчқорни қурбонлик қилдилар — у қоралик (атрофида) ер, қоралик (оёқлари билан) юрар ва қоралик (кўзлари) билан боқар эди. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир, уни фақат Ҳафс ибн Ғиёснинг ҳадиси билангина биламиз.