حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ بْنِ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْسَجَةَ، يَقُولُ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ مَنَحَ مَنِيحَةَ لَبَنٍ أَوْ وَرِقٍ أَوْ هَدَى زُقَاقًا كَانَ لَهُ مِثْلُ عِتْقِ رَقَبَةٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَقَدْ رَوَى مَنْصُورُ بْنُ الْمُعْتَمِرِ وَشُعْبَةُ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ هَذَا الْحَدِيثَ . وَفِي الْبَابِ عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ . وَمَعْنَى قَوْلِهِ " مَنْ مَنَحَ مَنِيحَةَ وَرِقٍ " . إِنَّمَا يَعْنِي بِهِ قَرْضَ الدَّرَاهِمِ قَوْلُهُ " أَوْ هَدَى زُقَاقًا " . يَعْنِي بِهِ هِدَايَةَ الطَّرِيقِ .
Бизга Абу Курайб ривоят қилди, у деди: бизга Иброҳим ибн Юсуф ибн Абу Ишоқ ривоят қилди, отасидан, у Абу Ишоқдан, у Талҳа ибн Мусаррифдан (ривоят қилдики), у деди: Абдурраҳмон ибн Авсажадан эшитдим, у: ал-Баро ибн Озиб (розияллаҳу анҳу)дан эшитдим, у: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким сут берадиган (сигир ёки туя)ни вақтинча фойдаланиш учун берса, ёки кумуш (қарз) берса, ёки бир йўлни кўрсатиб қўйса, унга бир қул озод қилганча (ажр) бўлади,» деяётганларини эшитдим, дер эди, деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Абу Ишоқнинг Талҳа ибн Мусаррифдан (қилган) ҳадисидан ҳасан саҳиҳ ғарибдир, биз уни фақат шу йўл (санад) билангина биламиз. Мансур ибнул-Муътамир ва Шуъба ҳам бу ҳадисни Талҳа ибн Мусаррифдан ривоят қилганлар. Бу бобда Нуъмон ибн Баширдан ҳам (ривоят бор). У зотнинг «Ким кумуш манийҳа (қарз) берса,» деган сўзларининг маъноси — бу билан дирҳамларни қарз беришни назарда тутади. «Ёки бир йўлни кўрсатиб қўйса,» деган сўзлари билан эса йўл кўрсатишни назарда тутади.