حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ لاَ يُنَادِي بِالصَّلاَةِ إِلاَّ مُتَوَضِّئٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا أَصَحُّ مِنَ الْحَدِيثِ الأَوَّلِ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَحَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ لَمْ يَرْفَعْهُ ابْنُ وَهْبٍ وَهُوَ أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ الْوَلِيدِ بْنِ مُسْلِمٍ . وَالزُّهْرِيُّ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِي هُرَيْرَةَ . وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي الأَذَانِ عَلَى غَيْرِ وُضُوءٍ فَكَرِهَهُ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَإِسْحَاقُ . وَرَخَّصَ فِي ذَلِكَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَابْنُ الْمُبَارَكِ وَأَحْمَدُ .
Бизга Яҳё ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн Ваҳб ривоят қилди, у Юнусдан, у Ибн Шиҳобдан (ривоят қилдики), у деди: Абу Ҳурайра: «Фақат таҳоратли киши намозга (азон билан) чақирсин,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу биринчи ҳадисдан кўра саҳиҳроқдир. Абу Исо деди: Абу Ҳурайранинг ҳадисини Ибн Ваҳб (Набийга) марфуъ қилмаган, бу ал-Валид ибн Муслимнинг ҳадисидан саҳиҳроқдир. Аз-Зуҳрий Абу Ҳурайрадан (бевосита) эшитмаган. Илм аҳли таҳоратсиз азон айтиш ҳақида ихтилоф қилган: баъзи илм аҳли буни макруҳ санаган, Шофеий ва Ишоқ шуни айтади. Баъзи илм аҳли эса бунга рухсат берган, Суфён ас-Саврий, Ибнул-Муборак ва Аҳмад шуни айтади.