حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، قال حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أُرَاهُ رَفَعَهُ قَالَ " مَنْ قَتَلَ نَفْسَهُ بِحَدِيدَةٍ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَحَدِيدَتُهُ فِي يَدِهِ يَتَوَجَّأُ بِهَا فِي بَطْنِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدًا مُخَلَّدًا أَبَدًا وَمَنْ قَتَلَ نَفْسَهُ بِسُمٍّ فَسُمُّهُ فِي يَدِهِ يَتَحَسَّاهُ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدًا مُخَلَّدًا أَبَدًا " .
«Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Абида ибн Ҳумайд, ал-Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди) — уни (Набийга) марфуъ қилган деб ўйлайман — деди: «Ким ўзини темир (асбоб) билан ўлдирса, қиёмат кунида темири қўлида ҳолида келади ва у билан жаҳаннам ўтида ўз қорнини санчиб туради, абадий ва доимий ўша ҳолда қолади. Ким ўзини заҳар билан ўлдирса, заҳари қўлида бўлиб, уни жаҳаннам ўтида ҳўплаб туради, абадий ва доимий ўша ҳолда қолади,» дедилар.»