حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَغْدَادِيُّ، قال أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، قال أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ مَرِضْتُ فَأَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي فَوَجَدَنِي قَدْ أُغْمِيَ عَلَىَّ فَأَتَى وَمَعَهُ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَهُمَا مَاشِيَانِ فَتَوَضَّأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَبَّ عَلَىَّ مِنْ وَضُوئِهِ فَأَفَقْتُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَقْضِي فِي مَالِي أَوْ كَيْفَ أَصْنَعُ فِي مَالِي فَلَمْ يُجِبْنِي شَيْئًا وَكَانَ لَهُ تِسْعُ أَخَوَاتٍ حَتَّى نَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ : (يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلاَلَةِ ) الآيَةَ . قَالَ جَابِرٌ فِيَّ نَزَلَتْ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга ал-Фазл ибн ас-Саббоҳ ал-Бағдодий ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ибн Уяйна хабар берди, у деди: бизга Муҳаммад ибн ал-Мункадир хабар берди, у Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)ни шундай деганини эшитди: мен касал бўлдим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени кўргани келдилар ва мени ҳушимдан кетган ҳолда топдилар. У келишларида Абу Бакр ва Умар ҳам бирга эди, улар пиёда юриб келишган эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) таҳорат қилиб, таҳорат сувидан менга сепдилар, мен ҳушимга келдим. Шунда: «Эй Аллаҳнинг Расули, молим тўғрисида қандай ҳукм қилай (ёки: молимни қандай қилай)?» дедим. У менга ҳеч нарса жавоб қайтармадилар — унинг тўққизта опа-синглиси бор эди — токи мерос ояти: «Сендан фатво сўрашади. Айт: Аллаҳ калола (ота-бола ва фарзандсиз ворислик) тўғрисида сизларга фатво беради,» (деган оят, Нисо сураси, 176) нозил бўлгунча. Жобир деди: у (оят) менинг ҳақимда нозил бўлди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.