حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَخْزُومِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سِنَانِ بْنِ أَبِي سِنَانٍ، عَنْ أَبِي وَاقِدٍ اللَّيْثِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا خَرَجَ إِلَى خَيْبَرَ مَرَّ بِشَجَرَةٍ لِلْمُشْرِكِينَ يُقَالُ لَهَا ذَاتُ أَنْوَاطٍ يُعَلِّقُونَ عَلَيْهَا أَسْلِحَتَهُمْ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ اجْعَلْ لَنَا ذَاتَ أَنْوَاطٍ كَمَا لَهُمْ ذَاتُ أَنْوَاطٍ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " سُبْحَانَ اللَّهِ هَذَا كَمَا قَالَ قَوْمُ مُوسَى : (اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ ) وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَتَرْكَبُنَّ سُنَّةَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو وَاقِدٍ اللَّيْثِيُّ اسْمُهُ الْحَارِثُ بْنُ عَوْفٍ . وَفِي الْبَابِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ .
Бизга Саид ибн Абдураҳмон ал-Махзумий ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у аз-Зуҳрийдан, у Синон ибн Абу Синондан, у Абу Воқид ал-Лайсийдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарга чиққанларида, мушрикларнинг «Зоту Анвот» деб аталадиган бир дарахти ёнидан ўтдилар — улар қуролларини унга осиб қўяр эдилар. Шунда (саҳобалар): «Эй Расулуллаҳ! Уларда Зоту Анвот бўлгани каби, биз учун ҳам Зоту Анвот тайинланг,» дедилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Субҳоналлаҳ! Бу худди Мусо қавми айтган: «Уларнинг худолари бўлгани каби, бизга ҳам бир худо тайинлаб бер» (Аъроф сураси, 138) (деган сўзга ўхшайди). Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, сизлар албатта ўзингиздан олдингиларнинг йўлидан юрасиз,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Воқид ал-Лайсийнинг исми ал-Ҳорис ибн Авфдир. Бу бобда Абу Саид ва Абу Ҳурайрадан ҳам (ривоятлар) бор.