أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَيُّوبَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ زَحْرٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الْقَاسِمِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ أَغْبَطَ أَوْلِيَائِي عِنْدِي لَمُؤْمِنٌ خَفِيفُ الْحَاذِ ذُو حَظٍّ مِنَ الصَّلاَةِ أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَأَطَاعَهُ فِي السِّرِّ وَكَانَ غَامِضًا فِي النَّاسِ لاَ يُشَارُ إِلَيْهِ بِالأَصَابِعِ وَكَانَ رِزْقُهُ كَفَافًا فَصَبَرَ عَلَى ذَلِكَ " . ثُمَّ نَفَضَ بِيَدِهِ فَقَالَ " عُجِّلَتْ مَنِيَّتُهُ قَلَّتْ بَوَاكِيهِ قَلَّ تُرَاثُهُ " . وَبِهَذَا الإِسْنَادِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " عَرَضَ عَلَىَّ رَبِّي لِيَجْعَلَ لِي بَطْحَاءَ مَكَّةَ ذَهَبًا قُلْتُ لاَ يَا رَبِّ وَلَكِنْ أَشْبَعُ يَوْمًا وَأَجُوعُ يَوْمًا أَوْ قَالَ ثَلاَثًا أَوْ نَحْوَ هَذَا فَإِذَا جُعْتُ تَضَرَّعْتُ إِلَيْكَ وَذَكَرْتُكَ وَإِذَا شَبِعْتُ شَكَرْتُكَ وَحَمِدْتُكَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ عُبَيْدٍ . وَالْقَاسِمُ هَذَا هُوَ ابْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَيُكْنَى أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَهُوَ مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ خَالِدِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ وَهُوَ شَامِيٌّ ثِقَةٌ وَعَلِيُّ بْنُ يَزِيدَ ضَعِيفُ الْحَدِيثِ وَيُكْنَى أَبَا عَبْدِ الْمَلِكِ .
Бизга Сувайд ибн Наср хабар берди, у деди: бизга Абдуллаҳ ибн ал-Муборак хабар берди, у Яҳё ибн Айюбдан, у Убайдуллаҳ ибн Заҳрдан, у Али ибн Язиддан, у ал-Қосим Абу Абдурраҳмондан, у Абу Умомадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Албатта, ҳузуримда менинг авлиёларимнинг энг ҳавас қилинадигани — енгил ҳаётли, намоздан насибаси бор, Роббига энг яхши ибодат қилган, Унга яширинча итоат этган, одамлар орасида кўзга ташланмайдиган, бармоқлар билан ишора қилинмайдиган, ризқи кифоя қиладиган миқдорда бўлиб, шунга сабр қилган мўминдир,» дедилар. Сўнг қўллари билан силкитиб: «Унинг ажали тезда келади, йиғловчилари оз бўлади, мероси ҳам оз бўлади,» дедилар. Мана шу иснод билан Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилинишича), у: «Роббим менга Макка водийсини менга олтин қилиб беришни таклиф этиб, тақдим қилди. Мен: «Йўқ, эй Роббим, балки бир кун тўқ бўлай, бир кун оч бўлай» — ёки «уч кун», деб айтдилар ёки шунга ўхшаш (сўз айтдилар) — «оч бўлганимда Сенга ёлбораман ва Сени эслайман, тўқ бўлганимда эса Сенга шукр қиламан ва Сенга ҳамд айтаман,» дедим, дедилар. (Абу Исо) деди: бу ҳадис ҳасандир. Бу бобда Фазола ибн Убайддан ҳам (ривоят) бор. Бу ал-Қосим — Ибн Абдурраҳмондир, куняси Абу Абдурраҳмон бўлиб, Абдурраҳмон ибн Холид ибн Язид ибн Муовиянинг озод қилинган қулидир; у шомлик, ишончли (киши)дир. Али ибн Язид эса ҳадисда заиф, куняси Абу Абдулмаликдир.