حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ سَعْدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدِهِ الْخَيْرَ عَجَّلَ لَهُ الْعُقُوبَةَ فِي الدُّنْيَا وَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ بِعَبْدِهِ الشَّرَّ أَمْسَكَ عَنْهُ بِذَنْبِهِ حَتَّى يُوَفَّى بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " . وَبِهَذَا الإِسْنَادِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ عِظَمَ الْجَزَاءِ مَعَ عِظَمِ الْبَلاَءِ وَإِنَّ اللَّهَ إِذَا أَحَبَّ قَوْمًا ابْتَلاَهُمْ فَمَنْ رَضِيَ فَلَهُ الرِّضَا وَمَنْ سَخِطَ فَلَهُ السَّخَطُ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга ал-Лайс ривоят қилди, Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Саъд ибн Синондан, у Анасдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ бандасига яхшиликни ирода қилса, унга жазони дунёда тезлаштиради; Аллаҳ бандасига ёмонликни ирода қилса, унинг гуноҳини (жазосиз) ушлаб туради, ҳатто Қиёмат куни унга тўла (жазо) берилади,» дедилар. Шу иснод билан Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилинишича), у: «Албатта мукофотнинг улуғлиги бало (синов)нинг улуғлиги билан (боғлиқ)дир ва албатта Аллаҳ бир қавмни севса, уларни синайди; бас, ким рози бўлса, унга ризо (Аллаҳнинг розилиги) бор, ким норози бўлса, унга ғазаб бор,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу шу йўл (бўйича) ҳасан ғариб ҳадисдир.