حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ وَكِيعٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، عَنِ ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي الْقَاسِمِ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ خَرَجَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَهْمٍ مَعَ تَمِيمٍ الدَّارِيِّ وَعَدِيِّ بْنِ بَدَاءٍ فَمَاتَ السَّهْمِيُّ بِأَرْضٍ لَيْسَ فِيهَا مُسْلِمٌ فَلَمَّا قَدِمَا بِتَرِكَتِهِ فَقَدُوا جَامًا مِنْ فِضَّةٍ مُخَوَّصًا بِالذَّهَبِ فَأَحْلَفَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ وُجِدَ الْجَامُ بِمَكَّةَ فَقِيلَ اشْتَرَيْنَاهُ مِنْ عَدِيٍّ وَتَمِيمٍ فَقَامَ رَجُلاَنِ مِنْ أَوْلِيَاءِ السَّهْمِيِّ فَحَلَفَا بِاللَّهِ لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا وَأَنَّ الْجَامَ لِصَاحِبِهِمْ . قَالَ وَفِيهِمْ نَزَلَتْ : ( يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ ) هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ وَهُوَ حَدِيثُ ابْنِ أَبِي زَائِدَةَ .
Бизга Суфён ибн Вакииъ ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Одам ривоят қилди, Ибн Аби Зоидадан, у Муҳаммад ибн Абил-Қосимдан, у Абдулмалик ибн Саъиддан, у отасидан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: «Бану Саҳмдан бир киши Тамим ад-Дорий ва Адий ибн Баддў билан бирга (сафарга) чиқди. Саҳмлик киши мусулмон йўқ бир ерда вафот этди. Улар унинг меросини (олиб) келганларида, олтин билан зарҳал қилинган кумуш жомни топа олмадилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларнинг иккаласига қасам ичирдилар. Сўнг жом Маккада топилди ва: «Биз буни Адий ва Тамимдан сотиб олдик,» дейилди. Шунда Саҳмлик кишининг ворисларидан икки киши туриб, Аллаҳ билан: «Бизнинг гувоҳлигимиз уларнинг гувоҳлигидан ҳақлироқдир ва жом эгамизники эканлигини,» деб қасам ичдилар.» (Рови) деди: «Улар ҳақида (ушбу оят) нозил бўлди: «Эй имон келтирганлар, ораларингиздаги гувоҳлик (шудир)...» (Моида сураси, 106).» Бу ҳадис ҳасан ғарибдир ва у Ибн Аби Зоиданинг ҳадисидир.