حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي نُعَيْمٍ، وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ مَنْ صَلَّى رَكْعَةً لَمْ يَقْرَأْ فِيهَا بِأُمِّ الْقُرْآنِ فَلَمْ يُصَلِّ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ وَرَاءَ الإِمَامِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Исъҳоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, бизга Маън ривоят қилди, бизга Молик ривоят қилди, у Абу Нуайм Ваҳб ибн Кайсондан (ривоят қилдики), у Жобир ибн Абдуллаҳнинг: «Ким бир ракат ўқиб, унда Уммул-Қуръанни ўқимаса, фақат имом ортида бўлган ҳолатдан бошқада, у (тоза) намоз ўқиган бўлмайди,» деганини эшитган. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.