حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ رِبْعِيِّ بْنِ حِرَاشٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ بْنِ الْيَمَانِ، رضى الله عنهما أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ وَضَعَ يَدَهُ تَحْتَ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ قِنِي عَذَابَكَ يَوْمَ تَجْمَعُ عِبَادَكَ أَوْ تَبْعَثُ عِبَادَكَ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, у деди: бизга Суфён, Абдулмалик ибн Умайрдан, у Рибъий ибн Ҳирошдан, у Ҳузайфа ибнул-Ямон (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ухламоқчи бўлганларида қўлларини бошлари остига қўйиб, сўнг: «Аллаҳумма қини азабака явма тажмаъу (ёки: табъасу) ибадака (Эй Аллаҳ, бандаларингни тўплайдиган — ёки: тирилтирадиган — кунда мени азобингдан сақла),» дердилар. (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.