حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ مُعَاذٍ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ خَشِيَتْ سَوْدَةُ أَنْ يُطَلِّقَهَا، النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ لاَ تُطَلِّقْنِي وَأَمْسِكْنِي وَاجْعَلْ يَوْمِي لِعَائِشَةَ فَفَعَلَ فَنَزَلَتْ : ( فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَنْ يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا وَالصُّلْحُ خَيْرٌ ) . فَمَا اصْطَلَحَا عَلَيْهِ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ جَائِزٌ كَأَنَّهُ مِنْ قَوْلِ ابْنِ عَبَّاسٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди, у деди: бизга Абу Довуд ат-Таёлисий ривоят қилди, у деди: бизга Сулаймон ибн Муъоз ривоят қилди, Симокдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан (ривоятки), у деди: Савда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни талоқ қилиб юборишларидан қўрқиб: «Мени талоқ қилманг, мени (никоҳингизда) ушлаб туринг ва менинг (навбат) кунимни Оишага беринг,» деди. У зот ҳам шундай қилдилар. Шунда: «(Эр-хотин) ўрталарида сулҳ билан келишувларида уларга гуноҳ йўқдир, сулҳ эса яхшироқдир» (Нисо сураси, 128) (ояти) нозил бўлди. Бас, улар нимага келишсалар, у жоиз (дуруст)дир — бу гўё Ибн Аббоснинг сўзидандир. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳ ғарибдир.