حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، أَخْبَرَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ، عَنْ بَحِيرِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بِلاَلٍ، عَنِ الْعِرْبَاضِ بْنِ سَارِيَةَ، رضى الله عَنْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ لاَ يَنَامُ حَتَّى يَقْرَأَ الْمُسَبِّحَاتِ وَيَقُولُ " فِيهَا آيَةٌ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ آيَةٍ " . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга Али ибн Ҳужр ривоят қилди, бизга Бақийя ибн ал-Валид хабар берди, у Баҳир ибн Саъддан, у Холид ибн Маъдондан, у Абдуллаҳ ибн Абу Билолдан, у ал-Ирбоз ибн Сория (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мусаббиҳат (сураларини) ўқимагунча ухламас эдилар ва: «Уларда бир оят борки, у минг оятдан яхшироқдир,» дер эдилар. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.